Opis
Biblioteka Narodowa Marciana to jedna z najstarszych wciąż istniejących bibliotek publicznych. Jej najpiękniejszy gmach, Libreria Sansoviniana, wychodzi na Piazzettę San Marco, naprzeciw Pałacu Dożów, i został zbudowany przez Jacopa Sansovina w latach 1537–1588.
Mocnym punktem jest fasada z dwoma rzędami arkad: Palladio nazwał ją „być może najbogatszym i najbardziej ozdobnym budynkiem” od czasów starożytnych. Dla wielu to arcydzieło Sansovina i jeden z najbardziej udanych przykładów weneckiej architektury renesansowej.
W środku czytelnia ma sufit z dwudziestoma jeden obrazami w tondach, namalowanymi przez takich mistrzów jak Tycjan, Tintoretto i Veronese, z groteskami Battisty Franca. Dawniej kodeksy były tu przykute łańcuchami do 38 pulpitów.
Westybul, pomyślany jako sala szkolna, ma sufit Cristofora Rosy z 1559 roku. Schody mają cztery kopuły ze sztukateriami Alessandra Vittorii i freskami Battisty Franca: Etyka, Retoryka, Dialektyka i Poetyka.
Zbiory liczą ponad milion dzieł. Rdzeń stanowią greckie i łacińskie rękopisy kardynała Bessariona, wśród nich mapa świata Fra Mauro i dwa słynne kodeksy Iliady. Od 1904 roku biura, czytelnie i większość książek mieszczą się w pobliskiej Zecca.
Historia zaczyna się w 1468 roku. Po upadku Konstantynopola kardynał Bessarion, który uratował wiele greckich tekstów, przekazał je Wenecji, „drugiemu Bizancjum”, pod warunkiem że będą dostępne dla publiczności.
Wenecja budowała siedzibę prawie siedemdziesiąt lat. Wybrane miejsce zajmowało pięć gospód i stragany z jedzeniem, które trzeba było usuwać jedną po drugiej: ostatnia, Leone, zniknęła w 1556 roku.
18 grudnia 1545 roku sklepienie nowej biblioteki runęło. Sansovino zrzucił winę na robotników, którzy zbyt wcześnie zdjęli podpory, oraz na galerę, która salwą na wiwat sprawiła, że wszystko zadrżało. Sędziowie mu nie uwierzyli: za szkody zapłacił z własnej kieszeni.
Mocnym punktem jest fasada z dwoma rzędami arkad: Palladio nazwał ją „być może najbogatszym i najbardziej ozdobnym budynkiem” od czasów starożytnych. Dla wielu to arcydzieło Sansovina i jeden z najbardziej udanych przykładów weneckiej architektury renesansowej.
W środku czytelnia ma sufit z dwudziestoma jeden obrazami w tondach, namalowanymi przez takich mistrzów jak Tycjan, Tintoretto i Veronese, z groteskami Battisty Franca. Dawniej kodeksy były tu przykute łańcuchami do 38 pulpitów.
Westybul, pomyślany jako sala szkolna, ma sufit Cristofora Rosy z 1559 roku. Schody mają cztery kopuły ze sztukateriami Alessandra Vittorii i freskami Battisty Franca: Etyka, Retoryka, Dialektyka i Poetyka.
Zbiory liczą ponad milion dzieł. Rdzeń stanowią greckie i łacińskie rękopisy kardynała Bessariona, wśród nich mapa świata Fra Mauro i dwa słynne kodeksy Iliady. Od 1904 roku biura, czytelnie i większość książek mieszczą się w pobliskiej Zecca.
Historia zaczyna się w 1468 roku. Po upadku Konstantynopola kardynał Bessarion, który uratował wiele greckich tekstów, przekazał je Wenecji, „drugiemu Bizancjum”, pod warunkiem że będą dostępne dla publiczności.
Wenecja budowała siedzibę prawie siedemdziesiąt lat. Wybrane miejsce zajmowało pięć gospód i stragany z jedzeniem, które trzeba było usuwać jedną po drugiej: ostatnia, Leone, zniknęła w 1556 roku.
18 grudnia 1545 roku sklepienie nowej biblioteki runęło. Sansovino zrzucił winę na robotników, którzy zbyt wcześnie zdjęli podpory, oraz na galerę, która salwą na wiwat sprawiła, że wszystko zadrżało. Sędziowie mu nie uwierzyli: za szkody zapłacił z własnej kieszeni.