Opis
Campo San Polo to największy plac Wenecji po placu Świętego Marka, w dzielnicy o tej samej nazwie, między Rialto a Campo Santa Margherita. Nazwa pochodzi od kościoła San Polo, który zwraca się ku placowi tylko absydą. Przez wieki było podwórkiem Wenecjan.
Początkowo była to łąka z ogródkami warzywnymi i pastwiskami. W 1493 roku wybrukowano ją, a pośrodku ustawiono studnię. Od tamtej pory stała się miejscem targów, jarmarków i wielkich zgromadzeń: w XVII wieku przeniesiono tu także targi ubogich, wcześniej odbywane na placu Świętego Marka.
Plac nabrał też świątecznego charakteru: urządzano gry, jak palla i polowanie na byka. Zrobiło się tak hałaśliwie, że w 1611 roku Republika zakazała gier i sprzedaży towarów. Tablica na kościele wciąż o tym przypomina.
Kto patrzy na pałace, widzi łuk fasad z różnych epok: Palazzo Maffetti Tiepolo z 1712 roku, gotycki Palazzo Soranzo i Palazzo Donà z początku XVI wieku. Łuk odtwarza bieg kanału, Rio di San Antonio, zasypanego w 1761 roku.
Po drugiej stronie widać narożnik Palazzo Corner Mocenigo autorstwa Michele Sanmicheliego. Stary szyld z mozaiki przypomina o piwiarni pod numerem 2168.
Kościół San Polo, bizantyjskiego pochodzenia, z IX wieku, przebudowano w XV i XIX wieku. W środku są obrazy Tintoretta i Tiepola.
W jednym z dużych domów przy placu urodził się Franco Basaglia, psychiatra, któremu zawdzięcza się inspirację ustawy 180, tej, która doprowadziła do zamknięcia szpitali psychiatrycznych we Włoszech.
25 lutego 1548 roku został tu pchnięty nożem Lorenzino de' Medici, dopadnięty przez dwóch zabójców na służbie Kosmy I. Ci, którzy wierzą w rzymskie pochodzenie Wenecji, przysięgają, że plac był areną miasta, stopniowo rozbieraną na materiał budowlany.
Dziś to dobre miejsce, by usiąść i obserwować życie dzielnicy, z dala od tłumu na Rialto.
Początkowo była to łąka z ogródkami warzywnymi i pastwiskami. W 1493 roku wybrukowano ją, a pośrodku ustawiono studnię. Od tamtej pory stała się miejscem targów, jarmarków i wielkich zgromadzeń: w XVII wieku przeniesiono tu także targi ubogich, wcześniej odbywane na placu Świętego Marka.
Plac nabrał też świątecznego charakteru: urządzano gry, jak palla i polowanie na byka. Zrobiło się tak hałaśliwie, że w 1611 roku Republika zakazała gier i sprzedaży towarów. Tablica na kościele wciąż o tym przypomina.
Kto patrzy na pałace, widzi łuk fasad z różnych epok: Palazzo Maffetti Tiepolo z 1712 roku, gotycki Palazzo Soranzo i Palazzo Donà z początku XVI wieku. Łuk odtwarza bieg kanału, Rio di San Antonio, zasypanego w 1761 roku.
Po drugiej stronie widać narożnik Palazzo Corner Mocenigo autorstwa Michele Sanmicheliego. Stary szyld z mozaiki przypomina o piwiarni pod numerem 2168.
Kościół San Polo, bizantyjskiego pochodzenia, z IX wieku, przebudowano w XV i XIX wieku. W środku są obrazy Tintoretta i Tiepola.
W jednym z dużych domów przy placu urodził się Franco Basaglia, psychiatra, któremu zawdzięcza się inspirację ustawy 180, tej, która doprowadziła do zamknięcia szpitali psychiatrycznych we Włoszech.
25 lutego 1548 roku został tu pchnięty nożem Lorenzino de' Medici, dopadnięty przez dwóch zabójców na służbie Kosmy I. Ci, którzy wierzą w rzymskie pochodzenie Wenecji, przysięgają, że plac był areną miasta, stopniowo rozbieraną na materiał budowlany.
Dziś to dobre miejsce, by usiąść i obserwować życie dzielnicy, z dala od tłumu na Rialto.