Opis
Canal Grande to główna ulica Wenecji: prawie cztery kilometry wody, które przecinają historyczne centrum, rysując wielkie odwrócone S, od dworca do basenu San Marco. Po obu stronach tysiąc lat pałaców: dla wielu to najpiękniejsze miejsce w mieście.
Ma od 30 do 70 metrów szerokości, dotyka pięciu z sześciu sestierów i zbiera 45 mniejszych rii. Niemal wszystkie domy wyrastają prosto z wody, bez chodników i nabrzeży, którymi dałoby się iść: żeby obejrzeć je jeden po drugim, trzeba wsiąść do łodzi, vaporetto albo gondoli.
Wzdłuż brzegów naliczysz co najmniej 170 pałaców, które czyta się jak książkę z historii architektury. Najstarsze to weneckobizantyjskie case-fondaco, z portykiem od strony wody do wyładunku towarów i magazynem pod domem kupca: Ca' Farsetti i Ca' Loredan, dziś siedziba urzędu miejskiego, oraz Ca' Da Mosto.
Potem przychodzi gotyk płomienisty, z marmurowymi ażurami podobnymi do koronek: arcydziełem jest Ca' d'Oro. Renesans ma Ca' Vendramin Calergi Maura Codussiego, dziś kasyno, i Palazzo Corner della Ca' Granda Sansovina. Barok ma Ca' Rezzonico i Ca' Pesaro Baldassarego Longheny.
W połowie drogi stoi Most Rialto, jedyny dawny spośród czterech pieszych mostów na kanale, w samym sercu targowisk. Dalej na południe Most Accademia prowadzi ku Galleria, a przy wejściu na basen wznosi się kopuła bazyliki Santa Maria della Salute, jednego z symboli kanału.
Żeby przedostać się z jednego brzegu na drugi bez mostów, są traghetti: wielkie gondole, które zabierają do czternastu osób, jak San Tomà – Sant'Angelo czy Santa Sofia – Pescaria. Kiedyś było ich znacznie więcej, gdy poruszanie się gondolą było czymś zwyczajnym.
Zanim stał się ulicą, kanał był rzeką. Nad brzegami Rivus Altus, „głębokiego kanału”, jeszcze przed Rzymianami dawni Wenetowie mieszkali na palach, żyjąc z rybołówstwa i soli. Na początku IX wieku doża przeniósł się na Rialto, a wraz z nim przybył handel.
Patrycjuszowskie rody rywalizowały o to, kto zbuduje najpiękniejszy pałac: kanał był „prawdziwą Złotą Księgą” miasta. Najgorętszy okres nadszedł wraz z upadkiem: Republika, spłukana, sprzedawała tytuły szlacheckie, a nowi patrycjusze chcieli od razu mieć pałac nad wodą.
Wraz z upadkiem Republiki w 1797 roku wszystko nagle stanęło. Opowiadają o tym niedokończona fasada kościoła San Marcuola oraz Palazzo Venier dei Leoni, który został tylko na parterze: dziś mieści kolekcję Peggy Guggenheim.
Co roku w pierwszą niedzielę września kanał wypełnia się tłumem na Regata Storica: przed wyścigami przepływa korowód w kostiumach, który przypomina przybycie do Wenecji Katarzyny Cornaro, królowej Cypru, w 1489 roku, w orszaku Bucintoro.
Koniecznie zobacz
• Ca' d'Oro.
• Most Rialto.
• Bazylika Santa Maria della Salute.
• Przeprawa traghetto z jednego brzegu na drugi.
• Regata Storica.
Czy wiesz, że…?
• Na Festa della Salute, 21 listopada, na kanale buduje się tymczasowy most z łodzi.
• Neogotycka Pescaria na Rialto zajęła miejsce żelaznej konstrukcji, której Wenecjanie nie znosili.
• Jaki tam „głęboki kanał”: dziś nie ma więcej niż pięć metrów.
Ma od 30 do 70 metrów szerokości, dotyka pięciu z sześciu sestierów i zbiera 45 mniejszych rii. Niemal wszystkie domy wyrastają prosto z wody, bez chodników i nabrzeży, którymi dałoby się iść: żeby obejrzeć je jeden po drugim, trzeba wsiąść do łodzi, vaporetto albo gondoli.
Wzdłuż brzegów naliczysz co najmniej 170 pałaców, które czyta się jak książkę z historii architektury. Najstarsze to weneckobizantyjskie case-fondaco, z portykiem od strony wody do wyładunku towarów i magazynem pod domem kupca: Ca' Farsetti i Ca' Loredan, dziś siedziba urzędu miejskiego, oraz Ca' Da Mosto.
Potem przychodzi gotyk płomienisty, z marmurowymi ażurami podobnymi do koronek: arcydziełem jest Ca' d'Oro. Renesans ma Ca' Vendramin Calergi Maura Codussiego, dziś kasyno, i Palazzo Corner della Ca' Granda Sansovina. Barok ma Ca' Rezzonico i Ca' Pesaro Baldassarego Longheny.
W połowie drogi stoi Most Rialto, jedyny dawny spośród czterech pieszych mostów na kanale, w samym sercu targowisk. Dalej na południe Most Accademia prowadzi ku Galleria, a przy wejściu na basen wznosi się kopuła bazyliki Santa Maria della Salute, jednego z symboli kanału.
Żeby przedostać się z jednego brzegu na drugi bez mostów, są traghetti: wielkie gondole, które zabierają do czternastu osób, jak San Tomà – Sant'Angelo czy Santa Sofia – Pescaria. Kiedyś było ich znacznie więcej, gdy poruszanie się gondolą było czymś zwyczajnym.
Zanim stał się ulicą, kanał był rzeką. Nad brzegami Rivus Altus, „głębokiego kanału”, jeszcze przed Rzymianami dawni Wenetowie mieszkali na palach, żyjąc z rybołówstwa i soli. Na początku IX wieku doża przeniósł się na Rialto, a wraz z nim przybył handel.
Patrycjuszowskie rody rywalizowały o to, kto zbuduje najpiękniejszy pałac: kanał był „prawdziwą Złotą Księgą” miasta. Najgorętszy okres nadszedł wraz z upadkiem: Republika, spłukana, sprzedawała tytuły szlacheckie, a nowi patrycjusze chcieli od razu mieć pałac nad wodą.
Wraz z upadkiem Republiki w 1797 roku wszystko nagle stanęło. Opowiadają o tym niedokończona fasada kościoła San Marcuola oraz Palazzo Venier dei Leoni, który został tylko na parterze: dziś mieści kolekcję Peggy Guggenheim.
Co roku w pierwszą niedzielę września kanał wypełnia się tłumem na Regata Storica: przed wyścigami przepływa korowód w kostiumach, który przypomina przybycie do Wenecji Katarzyny Cornaro, królowej Cypru, w 1489 roku, w orszaku Bucintoro.
Koniecznie zobacz
• Ca' d'Oro.
• Most Rialto.
• Bazylika Santa Maria della Salute.
• Przeprawa traghetto z jednego brzegu na drugi.
• Regata Storica.
Czy wiesz, że…?
• Na Festa della Salute, 21 listopada, na kanale buduje się tymczasowy most z łodzi.
• Neogotycka Pescaria na Rialto zajęła miejsce żelaznej konstrukcji, której Wenecjanie nie znosili.
• Jaki tam „głęboki kanał”: dziś nie ma więcej niż pięć metrów.