Opis
Kościół Il Redentore to biały kościół Andrei Palladia na wyspie Giudecca: marmurowa fasada, kopuła, dwie smukłe dzwonnice. Każdej trzeciej niedzieli lipca jest centrum Święta Redentore, wielkiego święta Wenecjan.
Tradycja narodziła się w 1577 roku, od procesji, która dotarła do kościoła po moście z łodzi. Ale wcześniej była zaraza. W 1576 roku epidemia zabiła w dwa lata około pięćdziesięciu tysięcy ludzi, prawie co trzeciego Wenecjanina. Senat złożył ślub zbudowania kościoła Odkupicielowi, a w 1577 roku położono kamień węgielny.
Projekt był autorstwa Andrei Palladia, wówczas głównego architekta Republiki. Zmarł w 1580 roku, nie doczekawszy ukończenia: dokończył go w 1592 roku Antonio da Ponte, ten sam od mostu Rialto.
Kościół miał trafić do braci kapucynów, którzy z powodu reguły ubóstwa nie chcieli cennych marmurów. Dlatego w środku nawet głowice są z cegły, pokryte stiukiem, który doskonale imituje marmur.
Fasada, z białego marmuru, składa się z czterech trójkątnych tympanonów i prostokątnej attyki, które wpasowują się jedne w drugie, wśród gładkich powierzchni, pilastrów i posągów. To najdojrzalszy owoc refleksji Palladia nad frontami kościołów.
W środku jedna nawa, z wielkimi kaplicami po bokach, i transept z trzema absydami wokół kopuły. Palladio zainspirował się rzymskimi termami. Bardziej niż dekoracje uderza światło, które podkreśla bryły.
Opowieściom z życia Jezusa poświęcone są obrazy ołtarzowe Francesca Bassana, z warsztatu Veronesego i Domenica Tintoretta. Przy wejściu dwie kropielnice z brązowymi rzeźbami Terilliego: św. Jan Chrzciciel i Odkupiciel.
Na zewnątrz kopuła stoi między dwiema walcowatymi dzwonnicami, z dachami w kształcie stożka, podobnymi do minaretów. Kościół zawsze należał do kapucynów, którzy go prowadzą.
Tradycja narodziła się w 1577 roku, od procesji, która dotarła do kościoła po moście z łodzi. Ale wcześniej była zaraza. W 1576 roku epidemia zabiła w dwa lata około pięćdziesięciu tysięcy ludzi, prawie co trzeciego Wenecjanina. Senat złożył ślub zbudowania kościoła Odkupicielowi, a w 1577 roku położono kamień węgielny.
Projekt był autorstwa Andrei Palladia, wówczas głównego architekta Republiki. Zmarł w 1580 roku, nie doczekawszy ukończenia: dokończył go w 1592 roku Antonio da Ponte, ten sam od mostu Rialto.
Kościół miał trafić do braci kapucynów, którzy z powodu reguły ubóstwa nie chcieli cennych marmurów. Dlatego w środku nawet głowice są z cegły, pokryte stiukiem, który doskonale imituje marmur.
Fasada, z białego marmuru, składa się z czterech trójkątnych tympanonów i prostokątnej attyki, które wpasowują się jedne w drugie, wśród gładkich powierzchni, pilastrów i posągów. To najdojrzalszy owoc refleksji Palladia nad frontami kościołów.
W środku jedna nawa, z wielkimi kaplicami po bokach, i transept z trzema absydami wokół kopuły. Palladio zainspirował się rzymskimi termami. Bardziej niż dekoracje uderza światło, które podkreśla bryły.
Opowieściom z życia Jezusa poświęcone są obrazy ołtarzowe Francesca Bassana, z warsztatu Veronesego i Domenica Tintoretta. Przy wejściu dwie kropielnice z brązowymi rzeźbami Terilliego: św. Jan Chrzciciel i Odkupiciel.
Na zewnątrz kopuła stoi między dwiema walcowatymi dzwonnicami, z dachami w kształcie stożka, podobnymi do minaretów. Kościół zawsze należał do kapucynów, którzy go prowadzą.