Opis
Kościół San Zaccaria, kilka kroków od placu Świętego Marka i Pałacu Dożów, jest poświęcony ojcu Jana Chrzciciela. Ma renesansową fasadę z istryjskiego kamienia, a w środku mnóstwo dzieł sztuki, wśród nich ołtarz Giovanniego Belliniego.
To jedno z najstarszych miejsc kultu w Wenecji. Pierwszy budynek pochodzi z IX wieku i miał przyjąć relikwie świętego Zachariasza, podarowane miastu przez cesarza bizantyjskiego Leona V Ormianina dla umocnienia przyjaźni z Wenecją.
Obok kościoła powstał klasztor benedyktynek, ufundowany przez dożów Agnella i Giustiniana Partecipazio. W 1105 roku pożar zniszczył wszystko: opowiada się, że ponad sto zakonnic zginęło uduszonych w podziemiu, które wciąż istnieje pod ołtarzem głównym.
Budowę „nowego kościoła” rozpoczęto 10 czerwca 1458 roku. Zaczął Antonio Gambello, jeszcze w stylu gotyckim, a kontynuował Mauro Codussi, który podpisał wielką renesansową fasadę. Zakonnice same prowadziły przetargi i zakup materiałów.
Ze starego kościoła zostały kaplice po prawej stronie. Wśród nich jest kaplica św. Tarazjusza, z freskami Andrei del Castagno, które przyniosły do Wenecji toskański renesans.
Na lewej ścianie nawy znajduje się Ołtarz San Zaccaria Giovanniego Belliniego, Święta rozmowa z 1505 roku. Ściany pokrywają wielkie XVII-wieczne obrazy z historią klasztoru i kościoła.
W zakrystii można zobaczyć Narodziny świętego Jana Chrzciciela Tintoretta: scenę niemal ludową, z kobietami opiekującymi się dzieckiem i Zachariaszem patrzącym w górę ku światłu.
Pochowano tu doży. Ołtarz z urną z ciałem świętego Zachariasza jest dziełem Alessandra Vittorii, który zaprojektował też własny grobowiec. Warto zobaczyć także rzeźbione poliptyki Ludovica da Forlì z XV wieku.
Fasada dobrze pokazuje zmianę kierownictwa budowy: dolna część, z intarsjami marmurowymi i skręconymi kolumnami, jest jeszcze późnogotycka, natomiast górna, z wielkim łukowym frontonem i figurą świętego na szczycie, wyznacza inny rytm.
To jedno z najstarszych miejsc kultu w Wenecji. Pierwszy budynek pochodzi z IX wieku i miał przyjąć relikwie świętego Zachariasza, podarowane miastu przez cesarza bizantyjskiego Leona V Ormianina dla umocnienia przyjaźni z Wenecją.
Obok kościoła powstał klasztor benedyktynek, ufundowany przez dożów Agnella i Giustiniana Partecipazio. W 1105 roku pożar zniszczył wszystko: opowiada się, że ponad sto zakonnic zginęło uduszonych w podziemiu, które wciąż istnieje pod ołtarzem głównym.
Budowę „nowego kościoła” rozpoczęto 10 czerwca 1458 roku. Zaczął Antonio Gambello, jeszcze w stylu gotyckim, a kontynuował Mauro Codussi, który podpisał wielką renesansową fasadę. Zakonnice same prowadziły przetargi i zakup materiałów.
Ze starego kościoła zostały kaplice po prawej stronie. Wśród nich jest kaplica św. Tarazjusza, z freskami Andrei del Castagno, które przyniosły do Wenecji toskański renesans.
Na lewej ścianie nawy znajduje się Ołtarz San Zaccaria Giovanniego Belliniego, Święta rozmowa z 1505 roku. Ściany pokrywają wielkie XVII-wieczne obrazy z historią klasztoru i kościoła.
W zakrystii można zobaczyć Narodziny świętego Jana Chrzciciela Tintoretta: scenę niemal ludową, z kobietami opiekującymi się dzieckiem i Zachariaszem patrzącym w górę ku światłu.
Pochowano tu doży. Ołtarz z urną z ciałem świętego Zachariasza jest dziełem Alessandra Vittorii, który zaprojektował też własny grobowiec. Warto zobaczyć także rzeźbione poliptyki Ludovica da Forlì z XV wieku.
Fasada dobrze pokazuje zmianę kierownictwa budowy: dolna część, z intarsjami marmurowymi i skręconymi kolumnami, jest jeszcze późnogotycka, natomiast górna, z wielkim łukowym frontonem i figurą świętego na szczycie, wyznacza inny rytm.