Opis
Gallerie dell'Accademia to wielkie muzeum malarstwa weneckiego, w dzielnicy Dorsoduro, u stóp mostu Accademia. Zgromadzono tu obrazy od XIV do XVIII wieku: Bellini, Carpaccio, Giorgione, Tycjan, Tintoretto, Veronese, Canaletto.
Muzeum narodziło się z katastrofy. Gdy upadła Serenissima i przyszedł Napoleon, w Wenecji zamknięto klasztory i zlikwidowano około dwustu budynków sakralnych, a ich obrazom groziło zniknięcie.
Wiele z nich trafiło do Brery w Mediolanie. Te, które zostały, zebrano w Akademii Sztuk Pięknych, by uczyli się na nich uczniowie. Siedzibę wybrano w 1807 roku: kościół Santa Maria della Carità, klasztor i Scuola Grande della Carità. Kolekcję otwarto dla publiczności w 1817 roku.
Akademicy protestowali z powodu kosztów, ale rząd nie zmienił zdania. Kościół podzielono na piętra, ołtarze zniknęły, a gotyckie okna zamurowano. Nazwa w liczbie mnogiej, «Gallerie», pochodzi od zbioru gipsów, który dołączył do obrazów.
Potem przyszły zapisy kolekcjonerów i zakupy. Są tu Święty Jerzy Mantegni oraz Stara kobieta i Burza Giorgionego.
W połowie XIX wieku Świętego Jerzego i Starą kobietę kupił cesarz Franciszek Józef. Z zapisów kolekcjonerów pochodzą Święty Hieronim i fundator Piera della Francesca oraz Madonna z Dzieciątkiem między świętymi Katarzyną i Marią Magdaleną Giovanniego Belliniego.
Pod belkowym stropem dawnego kościoła wystawiono cykl Opowieści o św. Urszuli Carpaccia, w osobnej sali. W Sala dell'Albergo tego bractwa, wciąż na swoim miejscu, jest Ofiarowanie Marii w świątyni Tycjana.
Są tu także rysunki, wśród nich Człowiek witruwiański Leonarda, wystawiany tylko przy szczególnych okazjach. Podczas I wojny światowej arcydzieła schowano we Florencji, a w czasie ostatniego konfliktu w rozproszonych składach.
Zwiedzanie muzeum obejmuje też innych autorów: Cimę da Conegliano, Tiepola, Canaletta, a od 2018 roku nowe nabytki, jak Nadzieja Giorgia Vasariego. Od 1895 roku obrazy są ułożone chronologicznie, od XIV do XVIII wieku.
W 1923 roku częściowo odzyskano halę z absydą dawnego kościoła, przywracając belkowy strop i gotyckie okna: pod tym stropem pozostały wielkie płótna Carpaccia.
Koniecznie zobacz
• Burzę.
• Opowieści o św. Urszuli.
• Ofiarowanie Marii w świątyni.
Czy wiesz, że…?
• Wniebowzięcie Tycjana było tu do lat dwudziestych, potem wróciło na ołtarz główny Frari.
• W latach 1944–1949 Carlo Scarpa zajął się remontem i nowym budynkiem połączonym z dziewiętnastowiecznymi salami.
Muzeum narodziło się z katastrofy. Gdy upadła Serenissima i przyszedł Napoleon, w Wenecji zamknięto klasztory i zlikwidowano około dwustu budynków sakralnych, a ich obrazom groziło zniknięcie.
Wiele z nich trafiło do Brery w Mediolanie. Te, które zostały, zebrano w Akademii Sztuk Pięknych, by uczyli się na nich uczniowie. Siedzibę wybrano w 1807 roku: kościół Santa Maria della Carità, klasztor i Scuola Grande della Carità. Kolekcję otwarto dla publiczności w 1817 roku.
Akademicy protestowali z powodu kosztów, ale rząd nie zmienił zdania. Kościół podzielono na piętra, ołtarze zniknęły, a gotyckie okna zamurowano. Nazwa w liczbie mnogiej, «Gallerie», pochodzi od zbioru gipsów, który dołączył do obrazów.
Potem przyszły zapisy kolekcjonerów i zakupy. Są tu Święty Jerzy Mantegni oraz Stara kobieta i Burza Giorgionego.
W połowie XIX wieku Świętego Jerzego i Starą kobietę kupił cesarz Franciszek Józef. Z zapisów kolekcjonerów pochodzą Święty Hieronim i fundator Piera della Francesca oraz Madonna z Dzieciątkiem między świętymi Katarzyną i Marią Magdaleną Giovanniego Belliniego.
Pod belkowym stropem dawnego kościoła wystawiono cykl Opowieści o św. Urszuli Carpaccia, w osobnej sali. W Sala dell'Albergo tego bractwa, wciąż na swoim miejscu, jest Ofiarowanie Marii w świątyni Tycjana.
Są tu także rysunki, wśród nich Człowiek witruwiański Leonarda, wystawiany tylko przy szczególnych okazjach. Podczas I wojny światowej arcydzieła schowano we Florencji, a w czasie ostatniego konfliktu w rozproszonych składach.
Zwiedzanie muzeum obejmuje też innych autorów: Cimę da Conegliano, Tiepola, Canaletta, a od 2018 roku nowe nabytki, jak Nadzieja Giorgia Vasariego. Od 1895 roku obrazy są ułożone chronologicznie, od XIV do XVIII wieku.
W 1923 roku częściowo odzyskano halę z absydą dawnego kościoła, przywracając belkowy strop i gotyckie okna: pod tym stropem pozostały wielkie płótna Carpaccia.
Koniecznie zobacz
• Burzę.
• Opowieści o św. Urszuli.
• Ofiarowanie Marii w świątyni.
Czy wiesz, że…?
• Wniebowzięcie Tycjana było tu do lat dwudziestych, potem wróciło na ołtarz główny Frari.
• W latach 1944–1949 Carlo Scarpa zajął się remontem i nowym budynkiem połączonym z dziewiętnastowiecznymi salami.