Opis
Getto weneckie, w dzielnicy Cannaregio, to dzielnica, w której od 1516 roku Żydzi z miasta musieli mieszkać. Stąd nazwa rozeszła się po całym świecie, a miejsce to wciąż jest ośrodkiem weneckiej wspólnoty żydowskiej, z synagogami i instytucjami religijnymi.
Wchodzi się dwoma mostami, bo Ghetto Nuovo jest czymś w rodzaju wyspy. Pośrodku leży duży plac z trzema studniami, które do dziś noszą herb rodu Da Brolo, rodziny, która w XV wieku chciała tu budować domy.
Koniecznie zobacz synagogi, zwane „scole”: po jednej dla każdej grupy pochodzenia, niemieckiej, kantońskiej, lewantyńskiej, hiszpańskiej i włoskiej. Razem tworzą zespół architektoniczny o dużej wartości.
Muzeum Żydowskie opowiada o historii i tradycjach wspólnoty. Na placu znajdują się też pomniki Zagłady autorstwa Arbita Blatasa, upamiętniające deportowanych.
Uderza też wysokość domów. Miejsca było mało, a wspólnota rosła, z napływem z całej Europy: zaczęto więc budować w górę i domy w Getcie, jedyne takie w Wenecji, mają nawet osiem pięter.
Zanim stało się dzielnicą żydowską, mieściły się tu publiczne odlewnie bombard. Jedna z hipotez o pochodzeniu słowa „getto” wiąże je właśnie z weneckim „geto”, odlewaniem metali.
29 marca 1516 roku Senat zdecydował, stosunkiem głosów 130 do 44, że wszyscy Żydzi mają zamieszkać w Ghetto Nuovo. W nocy bramy zamykano, a łodzie Republiki pilnowały kanałów.
Dzielnicę rozszerzono dwukrotnie: o Ghetto Vecchio w 1541 roku i Ghetto Novissimo w 1633 roku. Żyło się tu z medycyny, handlu rzeczami używanymi i pożyczek pod zastaw, działalności zakazanej chrześcijanom, przypomnianej także w „Kupcu weneckim”.
Bramy zdjęto w 1797 roku, wraz z przybyciem Napoleona, a razem z nimi obowiązek zamieszkania w getcie.
Wchodzi się dwoma mostami, bo Ghetto Nuovo jest czymś w rodzaju wyspy. Pośrodku leży duży plac z trzema studniami, które do dziś noszą herb rodu Da Brolo, rodziny, która w XV wieku chciała tu budować domy.
Koniecznie zobacz synagogi, zwane „scole”: po jednej dla każdej grupy pochodzenia, niemieckiej, kantońskiej, lewantyńskiej, hiszpańskiej i włoskiej. Razem tworzą zespół architektoniczny o dużej wartości.
Muzeum Żydowskie opowiada o historii i tradycjach wspólnoty. Na placu znajdują się też pomniki Zagłady autorstwa Arbita Blatasa, upamiętniające deportowanych.
Uderza też wysokość domów. Miejsca było mało, a wspólnota rosła, z napływem z całej Europy: zaczęto więc budować w górę i domy w Getcie, jedyne takie w Wenecji, mają nawet osiem pięter.
Zanim stało się dzielnicą żydowską, mieściły się tu publiczne odlewnie bombard. Jedna z hipotez o pochodzeniu słowa „getto” wiąże je właśnie z weneckim „geto”, odlewaniem metali.
29 marca 1516 roku Senat zdecydował, stosunkiem głosów 130 do 44, że wszyscy Żydzi mają zamieszkać w Ghetto Nuovo. W nocy bramy zamykano, a łodzie Republiki pilnowały kanałów.
Dzielnicę rozszerzono dwukrotnie: o Ghetto Vecchio w 1541 roku i Ghetto Novissimo w 1633 roku. Żyło się tu z medycyny, handlu rzeczami używanymi i pożyczek pod zastaw, działalności zakazanej chrześcijanom, przypomnianej także w „Kupcu weneckim”.
Bramy zdjęto w 1797 roku, wraz z przybyciem Napoleona, a razem z nimi obowiązek zamieszkania w getcie.