Opis
Giudecca to wyspa leżąca naprzeciw Dorsoduro, po drugiej stronie kanału o tej samej nazwie; można tu dopłynąć vaporetto z Zattere. W rzeczywistości to osiem wysepek połączonych ze sobą: spokojna dzielnica mieszkalna, z niewielką liczbą turystów, z której widać Wenecję z oddali.
Przez wieki była zieloną strefą miasta, pełną ogrodów warzywnych i ogrodów. Najlepszy widok na Redentore ma się z nabrzeża Zattere, z drugiego brzegu.
Tu Palladio zostawił dwa kościoły. Bazylika Redentore była ślubem miasta po ustaniu zarazy z 1576 roku, która zabiła jedną trzecią Wenecjan; zbudowano ją w latach 1577–1592, a co roku święto Redentore ją upamiętnia.
Niedaleko stoi kościół Zitelle, również palladiański. Sąsiedni klasztor przyjmował ubogie dziewczęta, które uczyły się tu tradycyjnych zajęć, jak słynne weneckie koronki.
Warto zobaczyć też Sant'Eufemia, z IX wieku, jeden z najstarszych kościołów Wenecji, oraz neogotycki Molino Stucky, zbudowany w 1895 roku przez Giovanniego Stucky'ego: był młynem, dziś jest hotelem.
Dawniej wyspa nazywała się Spinalonga, może z powodu swojego długiego i wąskiego kształtu, jak ość ryby. Potem stała się Giudecca, a o powodzie historycy nigdy się nie zgodzili.
Według jednych nazwa pochodzi od Żydów: tradycja mówi o dwóch synagogach i kamieniu z hebrajskimi napisami, na co jednak nie ma dowodów historycznych. Według innych pochodzi od „zudegà”, „osądzone”, wyroku, którym w IX wieku Republika dała ziemie kilku niesłusznie wygnanym rodzinom.
Jest też trzecia hipoteza, bardziej prozaiczna, związana z pracą: garbarze używali krzewów i chrustu, zwanych w Wenecji „zuèc”, i nazwa mogłaby pochodzić stąd.
Na zachodnim krańcu stoi Molino Stucky, na przeciwległym Hotel Cipriani, jedna z najbardziej luksusowych weneckich rezydencji: pomiędzy nimi wyspa składa się ze spokojnych nabrzeży i uliczek.
Przez wieki była zieloną strefą miasta, pełną ogrodów warzywnych i ogrodów. Najlepszy widok na Redentore ma się z nabrzeża Zattere, z drugiego brzegu.
Tu Palladio zostawił dwa kościoły. Bazylika Redentore była ślubem miasta po ustaniu zarazy z 1576 roku, która zabiła jedną trzecią Wenecjan; zbudowano ją w latach 1577–1592, a co roku święto Redentore ją upamiętnia.
Niedaleko stoi kościół Zitelle, również palladiański. Sąsiedni klasztor przyjmował ubogie dziewczęta, które uczyły się tu tradycyjnych zajęć, jak słynne weneckie koronki.
Warto zobaczyć też Sant'Eufemia, z IX wieku, jeden z najstarszych kościołów Wenecji, oraz neogotycki Molino Stucky, zbudowany w 1895 roku przez Giovanniego Stucky'ego: był młynem, dziś jest hotelem.
Dawniej wyspa nazywała się Spinalonga, może z powodu swojego długiego i wąskiego kształtu, jak ość ryby. Potem stała się Giudecca, a o powodzie historycy nigdy się nie zgodzili.
Według jednych nazwa pochodzi od Żydów: tradycja mówi o dwóch synagogach i kamieniu z hebrajskimi napisami, na co jednak nie ma dowodów historycznych. Według innych pochodzi od „zudegà”, „osądzone”, wyroku, którym w IX wieku Republika dała ziemie kilku niesłusznie wygnanym rodzinom.
Jest też trzecia hipoteza, bardziej prozaiczna, związana z pracą: garbarze używali krzewów i chrustu, zwanych w Wenecji „zuèc”, i nazwa mogłaby pochodzić stąd.
Na zachodnim krańcu stoi Molino Stucky, na przeciwległym Hotel Cipriani, jedna z najbardziej luksusowych weneckich rezydencji: pomiędzy nimi wyspa składa się ze spokojnych nabrzeży i uliczek.