Opis
Burano to wyspa na północy laguny, dostępna łodzią z Wenecji, słynna z domów pomalowanych na czerwono, żółto, niebiesko i zielono, ustawionych rzędem wzdłuż kanałów. To także ojczyzna koronki igłowej, znanej na całym świecie.
Centrum jest niewielkie: cztery wysepki połączone mostami, z jednym mostem więcej w stronę Mazzorbo. Kto tu przyjeżdża, szuka przede wszystkim kolorów i znajduje je niemal na każdym rogu, odbite w wodzie.
Najczęściej fotografowane miejsce to skrzyżowanie Tre Ponti, gdzie spotykają się trzy kanały i trzy z pięciu sestierów wyspy. Najbarwniejsze uliczki prowadzą do domów rybaków i pracowni rzemieślników.
Dlaczego domy są tak kolorowe? Nikt nie wie na pewno. Według jednych pozwalało to rybakom odnaleźć własny dom w gęstej mgle nad laguną; według innych każdy kolor wyróżniał jedną rodzinę, bo nazwisk na wyspie jest niewiele. Do najsłynniejszych należy dom Bepiego Suà, ozdobiony geometrycznymi wzorami.
Symbolem wyspy jest dzwonnica kościoła San Martino, wyraźnie pochylona: fundamenty, oparte na palach jak w części Wenecji, osiadły. Wewnątrz kościoła znajduje się Ukrzyżowanie Giambattisty Tiepola z 1725 roku.
W kaplicy w apsydzie spoczywają patroni wyspy, Albano, Domenico i Orso, którzy według legendy przypłynęli w sarkofagu niesionym przez wody.
Muzeum Koronki mieści się w dawnym pałacu podestów, siedzibie także szkoły koronkarskiej. Pokazuje ponad dwieście unikatowych wyrobów z XVI–XX wieku i przechowuje archiwum szkoły. Pałac jest gotycki i wychodzi na plac.
Koronkę z Burano wykonuje się samą igłą, bez poduszki: nazywa się ją „punto in aria”, czyli „ściegiem w powietrzu”. W XVII wieku sprzedawano ją po bardzo wysokich cenach aż we Francji, potem moda się zmieniła i ta sztuka niemal zanikła.
W 1872 roku hrabina Andriana Marcello postanowiła ją uratować: odszukała ostatnią koronkarkę, która znała wszystkie ściegi, Cencię Scarpariolę, i poprosiła, by ich nauczyła. Tak powstała szkoła, która działa do dziś.
Główny plac nosi imię kompozytora Baldassarego Galuppiego, urodzonego na Burano w 1706 roku. Warto skosztować bussolà, typowych wyspiarskich ciasteczek w kształcie obwarzanka lub litery S.
W szkutniach wyspy budowano niemal wszystkie łodzie laguny, od sandolo buranello po wielkie barki towarowe burchi. W XX wieku Burano dało nazwę „Szkole” malarzy, wśród których byli Gino Rossi i Pio Semeghini, malujący jej kanały.
Inna ciekawostka dotyczy języka: dialekt buranello ma niepowtarzalną śpiewność, z przeciągniętymi samogłoskami. Niektóre rodziny z wyspy wyemigrowały do Ancony i zostawiły ślady w tamtejszym dialekcie, jak „mamulini”, czyli małe dzieci.
Koniecznie zobacz
• Kolorowe domy.
• Krzywą dzwonnicę San Martino.
• Muzeum Koronki.
• Bussolà.
Czy wiesz, że…?
• W całym okresie Królestwa Włoch zmiana koloru domu wymagała zgody nadinspektora.
• Według legendy koronka powstała z welonu piany, który królowa morza podarowała rybakowi, który oparł się pieśni syren.
Centrum jest niewielkie: cztery wysepki połączone mostami, z jednym mostem więcej w stronę Mazzorbo. Kto tu przyjeżdża, szuka przede wszystkim kolorów i znajduje je niemal na każdym rogu, odbite w wodzie.
Najczęściej fotografowane miejsce to skrzyżowanie Tre Ponti, gdzie spotykają się trzy kanały i trzy z pięciu sestierów wyspy. Najbarwniejsze uliczki prowadzą do domów rybaków i pracowni rzemieślników.
Dlaczego domy są tak kolorowe? Nikt nie wie na pewno. Według jednych pozwalało to rybakom odnaleźć własny dom w gęstej mgle nad laguną; według innych każdy kolor wyróżniał jedną rodzinę, bo nazwisk na wyspie jest niewiele. Do najsłynniejszych należy dom Bepiego Suà, ozdobiony geometrycznymi wzorami.
Symbolem wyspy jest dzwonnica kościoła San Martino, wyraźnie pochylona: fundamenty, oparte na palach jak w części Wenecji, osiadły. Wewnątrz kościoła znajduje się Ukrzyżowanie Giambattisty Tiepola z 1725 roku.
W kaplicy w apsydzie spoczywają patroni wyspy, Albano, Domenico i Orso, którzy według legendy przypłynęli w sarkofagu niesionym przez wody.
Muzeum Koronki mieści się w dawnym pałacu podestów, siedzibie także szkoły koronkarskiej. Pokazuje ponad dwieście unikatowych wyrobów z XVI–XX wieku i przechowuje archiwum szkoły. Pałac jest gotycki i wychodzi na plac.
Koronkę z Burano wykonuje się samą igłą, bez poduszki: nazywa się ją „punto in aria”, czyli „ściegiem w powietrzu”. W XVII wieku sprzedawano ją po bardzo wysokich cenach aż we Francji, potem moda się zmieniła i ta sztuka niemal zanikła.
W 1872 roku hrabina Andriana Marcello postanowiła ją uratować: odszukała ostatnią koronkarkę, która znała wszystkie ściegi, Cencię Scarpariolę, i poprosiła, by ich nauczyła. Tak powstała szkoła, która działa do dziś.
Główny plac nosi imię kompozytora Baldassarego Galuppiego, urodzonego na Burano w 1706 roku. Warto skosztować bussolà, typowych wyspiarskich ciasteczek w kształcie obwarzanka lub litery S.
W szkutniach wyspy budowano niemal wszystkie łodzie laguny, od sandolo buranello po wielkie barki towarowe burchi. W XX wieku Burano dało nazwę „Szkole” malarzy, wśród których byli Gino Rossi i Pio Semeghini, malujący jej kanały.
Inna ciekawostka dotyczy języka: dialekt buranello ma niepowtarzalną śpiewność, z przeciągniętymi samogłoskami. Niektóre rodziny z wyspy wyemigrowały do Ancony i zostawiły ślady w tamtejszym dialekcie, jak „mamulini”, czyli małe dzieci.
Koniecznie zobacz
• Kolorowe domy.
• Krzywą dzwonnicę San Martino.
• Muzeum Koronki.
• Bussolà.
Czy wiesz, że…?
• W całym okresie Królestwa Włoch zmiana koloru domu wymagała zgody nadinspektora.
• Według legendy koronka powstała z welonu piany, który królowa morza podarowała rybakowi, który oparł się pieśni syren.