Opis
Museo di Palazzo Mocenigo to dom rodziny Mocenigo w San Stae, w dzielnicy Santa Croce, zamieniony w muzeum mody, tkanin i perfum: konkretny sposób, by odkryć, jak ubierała się, urządzała wnętrza i pachniała wenecka rodzina szlachecka w XVIII wieku.
Mocenigowie należeli do najwybitniejszych rodów weneckiego patrycjatu. Ta linia odnowiła pałac na początku XVII wieku i mieszkała w nim aż do początku XX wieku, a dom wciąż zachował freski, stiuki, marmoryny i dawne posadzki.
Trasa obejmuje dziewiętnaście sal piano nobile, urządzonych jak osiemnastowieczna rezydencja z oryginalnymi meblami. Tapicerki i zasłony odtworzono na wzór dawnych, w mieniących się barwach weneckiego jedwabiu.
Wśród mebli stoją manekiny w strojach i dodatkach z epoki, pochodzące ze zbiorów Centro Studi; opowiadają, jak zmieniały się moda, obyczaje i tkaniny. Wyglądają jak mieszkańcy domu, zaskoczeni w swoich pokojach.
Najoryginalniejsza jest sekcja perfum, otwarta w 2013 roku po długiej renowacji. Opowiada mało znany rozdział historii miasta: dawną wenecką tradycję kosmetyczną, która czyni z Wenecji jedną z historycznych stolic perfum.
Pokazano tu flakony z Kolekcji Storp, od starożytności po dzisiejsze czasy, które muzeum użyczył dom perfumeryjny Drom. Projekt powstał razem z wenecką firmą perfumeryjną, która wsparła go jak mecenas.
Pałac warto obejrzeć także z zewnątrz. Ma dwie podobne fasady, jedną od strony salizady San Stae, drugą od strony kanału, otwarte pośrodku nałożonymi na siebie serlianami, trójdzielnymi oknami o renesansowym charakterze; od strony kanału trzecia serliana służy za wodny portal.
W 1945 roku ostatni z rodu, Alvise Nicolò Mocenigo, zapisał pałac miastu Wenecja. Dar skończył się w sądzie: potomek po kądzieli przez lata go podważał i w końcu dostał odszkodowanie.
Pałac jest też miejscem nauki: mieści Centro Studi di Storia del Tessuto e del Costume z wyspecjalizowaną biblioteką oraz Bibliotekę Circuito Cinema.
Mocenigowie należeli do najwybitniejszych rodów weneckiego patrycjatu. Ta linia odnowiła pałac na początku XVII wieku i mieszkała w nim aż do początku XX wieku, a dom wciąż zachował freski, stiuki, marmoryny i dawne posadzki.
Trasa obejmuje dziewiętnaście sal piano nobile, urządzonych jak osiemnastowieczna rezydencja z oryginalnymi meblami. Tapicerki i zasłony odtworzono na wzór dawnych, w mieniących się barwach weneckiego jedwabiu.
Wśród mebli stoją manekiny w strojach i dodatkach z epoki, pochodzące ze zbiorów Centro Studi; opowiadają, jak zmieniały się moda, obyczaje i tkaniny. Wyglądają jak mieszkańcy domu, zaskoczeni w swoich pokojach.
Najoryginalniejsza jest sekcja perfum, otwarta w 2013 roku po długiej renowacji. Opowiada mało znany rozdział historii miasta: dawną wenecką tradycję kosmetyczną, która czyni z Wenecji jedną z historycznych stolic perfum.
Pokazano tu flakony z Kolekcji Storp, od starożytności po dzisiejsze czasy, które muzeum użyczył dom perfumeryjny Drom. Projekt powstał razem z wenecką firmą perfumeryjną, która wsparła go jak mecenas.
Pałac warto obejrzeć także z zewnątrz. Ma dwie podobne fasady, jedną od strony salizady San Stae, drugą od strony kanału, otwarte pośrodku nałożonymi na siebie serlianami, trójdzielnymi oknami o renesansowym charakterze; od strony kanału trzecia serliana służy za wodny portal.
W 1945 roku ostatni z rodu, Alvise Nicolò Mocenigo, zapisał pałac miastu Wenecja. Dar skończył się w sądzie: potomek po kądzieli przez lata go podważał i w końcu dostał odszkodowanie.
Pałac jest też miejscem nauki: mieści Centro Studi di Storia del Tessuto e del Costume z wyspecjalizowaną biblioteką oraz Bibliotekę Circuito Cinema.