Opis
Punta della Dogana to wąski, trójkątny cypel Wenecji, który oddziela Canal Grande od kanału Giudekka, tuż przed basenem San Marco. Czubek dzielnicy Dorsoduro z jedną z najpiękniejszych panoram w mieście, a w dawnym urzędzie celnym – centrum sztuki współczesnej.
Główną bohaterką jest Dogana da Mar, siedemnastowieczny budynek Giuseppe Benoniego: trójkątny jak cypel, ceglany, dwukondygnacyjny. W czasach Republiki odprawiano tu towary przypływające morzem, a położenie na styku trzech akwenów z pewnością nie było przypadkiem.
Na szczycie wieży koniecznie zobacz złotą kulę: pozłacaną kulę z brązu, którą podtrzymują dwaj atlasi, czyli cały świat. Nad nią posąg Fortuny dłuta Bernarda Falconiego obraca się z wiatrem i wskazuje jego kierunek. Dla kupców była to przypominajka, jak szybko los potrafi się odmienić.
W środku mieści się centrum sztuki Punta della Dogana, przestrzeń na kolekcję sztuki współczesnej François Pinaulta, francuskiego potentata branży modowej, związanego z Palazzo Grassi. Renowację z lat 2008–2009 podpisał japoński architekt Tadao Ando.
Ando zostawił zewnętrzną część taką, jaka była, z odsłoniętą cegłą i zabliźnionymi ranami, a wnętrza ogołocił: długie, równoległe sale, drewniane więźby dachowe, posadzki z wygładzonego betonu. Jego znakiem rozpoznawczym są ściany z betonu licowego, które w środku budynku zamykają dużą kwadratową salę.
Projekt przewidywał też dwie betonowe kolumny na Campo della Salute. Po wielu sporach nic z tego nie wyszło, ale z prozaicznego powodu: pod placem biegło zbyt wiele kabli i rur.
Za dawnym urzędem celnym wznosi się bazylika Santa Maria della Salute projektu Baldassarego Longheny, którą Wenecjanie wznieśli, by podziękować Madonnie za koniec zarazy z lat 1630–1631: jej wielka kopuła góruje nad ostatnim odcinkiem Canal Grande.
Cypel pełni też rolę, o której mało kto wie. Od 1923 roku stoi tu stacja mareograficzna Punta della Salute, punkt odniesienia do pomiaru i przewidywania wysokiej wody w lagunie. Jej „zero” stoi w miejscu od końca XIX wieku, podczas gdy Wenecja w tym czasie osiadła.
Główną bohaterką jest Dogana da Mar, siedemnastowieczny budynek Giuseppe Benoniego: trójkątny jak cypel, ceglany, dwukondygnacyjny. W czasach Republiki odprawiano tu towary przypływające morzem, a położenie na styku trzech akwenów z pewnością nie było przypadkiem.
Na szczycie wieży koniecznie zobacz złotą kulę: pozłacaną kulę z brązu, którą podtrzymują dwaj atlasi, czyli cały świat. Nad nią posąg Fortuny dłuta Bernarda Falconiego obraca się z wiatrem i wskazuje jego kierunek. Dla kupców była to przypominajka, jak szybko los potrafi się odmienić.
W środku mieści się centrum sztuki Punta della Dogana, przestrzeń na kolekcję sztuki współczesnej François Pinaulta, francuskiego potentata branży modowej, związanego z Palazzo Grassi. Renowację z lat 2008–2009 podpisał japoński architekt Tadao Ando.
Ando zostawił zewnętrzną część taką, jaka była, z odsłoniętą cegłą i zabliźnionymi ranami, a wnętrza ogołocił: długie, równoległe sale, drewniane więźby dachowe, posadzki z wygładzonego betonu. Jego znakiem rozpoznawczym są ściany z betonu licowego, które w środku budynku zamykają dużą kwadratową salę.
Projekt przewidywał też dwie betonowe kolumny na Campo della Salute. Po wielu sporach nic z tego nie wyszło, ale z prozaicznego powodu: pod placem biegło zbyt wiele kabli i rur.
Za dawnym urzędem celnym wznosi się bazylika Santa Maria della Salute projektu Baldassarego Longheny, którą Wenecjanie wznieśli, by podziękować Madonnie za koniec zarazy z lat 1630–1631: jej wielka kopuła góruje nad ostatnim odcinkiem Canal Grande.
Cypel pełni też rolę, o której mało kto wie. Od 1923 roku stoi tu stacja mareograficzna Punta della Salute, punkt odniesienia do pomiaru i przewidywania wysokiej wody w lagunie. Jej „zero” stoi w miejscu od końca XIX wieku, podczas gdy Wenecja w tym czasie osiadła.