Opis
Scuola Grande dei Carmini to barokowy pałac w Dorsoduro, na rogu Campo Santa Margherita i Campo dei Carmini. Była siedzibą bractwa świeckich poświęconego Matce Bożej z Góry Karmel i kryje jeden z wielkich cykli Giambattisty Tiepola.
Główna atrakcja czeka na piętrze, w sali kapitulnej: sufit z dziewięcioma płótnami Tiepola, namalowanymi w latach 1739–1749. W centrum Dziewica w chwale wręcza szkaplerz świętemu Szymonowi Stockowiowi; wokół cnoty, Wiara, Nadzieja i Miłość oraz Roztropność, Sprawiedliwość, Męstwo i Umiarkowanie.
Wcześniej wchodzi się po monumentalnych schodach, z dwoma równoległymi biegami i dużymi portalami, wzniesionych pod kierunkiem Longheny. Sklepienie ma sztukaterie z putti, maskami i motywami roślinnymi autorstwa Alvise Bossiego z lat 1728–1729.
Sala Archiwum ma marmurową posadzkę z intarsją w gwiazdy i dwanaście kariatyd świętych i proroków wyrzeźbionych przez Giacoma Piazzettę. Na ścianach biblijne bohaterki, takie jak Abigail, Rebeka i Estera. Znajdziesz tu też Judytę i Holofernesa Giovanniego Battisty Piazzetty.
Sala Albergo ma rzeźbione stalle z orzecha, dawny sztandar bractwa i szaty liturgiczne w gablotach. W kaplicy dwa popiersia naturalnej wielkości świętego Szymona Stocka i Dziewicy, z drewna malowanego na wzór marmuru.
Budowę rozpoczął w 1627 roku Francesco Caustello. Longhena przejął ją po 1668 roku, a obecną formę budynek przybrał około 1670 roku. Dwukondygnacyjna fasada ma kolumny korynckie i portale łukowe z maszkaronami aniołów.
Bracia byli rzemieślnikami, kupcami, a nawet ubogimi. Zajmowali się dobroczynnością: chorymi, ubogimi, wianami dla dziewcząt na wydaniu. Bractwo jako ostatnie otrzymało tytuł „Grande”, w 1767 roku.
Tiepolo miał dostarczyć dzieło na Boże Narodzenie 1740 roku, ale obraz środkowy przybył w 1749, z dziewięcioletnim opóźnieniem. Na jednym z bocznych płócien anioł chwyta w locie murarza spadającego z rusztowania.
Główna atrakcja czeka na piętrze, w sali kapitulnej: sufit z dziewięcioma płótnami Tiepola, namalowanymi w latach 1739–1749. W centrum Dziewica w chwale wręcza szkaplerz świętemu Szymonowi Stockowiowi; wokół cnoty, Wiara, Nadzieja i Miłość oraz Roztropność, Sprawiedliwość, Męstwo i Umiarkowanie.
Wcześniej wchodzi się po monumentalnych schodach, z dwoma równoległymi biegami i dużymi portalami, wzniesionych pod kierunkiem Longheny. Sklepienie ma sztukaterie z putti, maskami i motywami roślinnymi autorstwa Alvise Bossiego z lat 1728–1729.
Sala Archiwum ma marmurową posadzkę z intarsją w gwiazdy i dwanaście kariatyd świętych i proroków wyrzeźbionych przez Giacoma Piazzettę. Na ścianach biblijne bohaterki, takie jak Abigail, Rebeka i Estera. Znajdziesz tu też Judytę i Holofernesa Giovanniego Battisty Piazzetty.
Sala Albergo ma rzeźbione stalle z orzecha, dawny sztandar bractwa i szaty liturgiczne w gablotach. W kaplicy dwa popiersia naturalnej wielkości świętego Szymona Stocka i Dziewicy, z drewna malowanego na wzór marmuru.
Budowę rozpoczął w 1627 roku Francesco Caustello. Longhena przejął ją po 1668 roku, a obecną formę budynek przybrał około 1670 roku. Dwukondygnacyjna fasada ma kolumny korynckie i portale łukowe z maszkaronami aniołów.
Bracia byli rzemieślnikami, kupcami, a nawet ubogimi. Zajmowali się dobroczynnością: chorymi, ubogimi, wianami dla dziewcząt na wydaniu. Bractwo jako ostatnie otrzymało tytuł „Grande”, w 1767 roku.
Tiepolo miał dostarczyć dzieło na Boże Narodzenie 1740 roku, ale obraz środkowy przybył w 1749, z dziewięcioletnim opóźnieniem. Na jednym z bocznych płócien anioł chwyta w locie murarza spadającego z rusztowania.