Opis
Wieża Zegarowa zamyka jeden bok placu św. Marka i otwiera Merceria, ulicę sklepów prowadzącą do Rialto: renesansowa wieża o wysokości 24 metrów, z wielkim łukiem i niebiesko-złotą tarczą. Na szczycie dwaj brązowi giganci wybijają godziny na wielkim dzwonie.
Senat zażądał jej w 1493 roku: nowego zegara, z automatami i misternymi mechanizmami, by pokazać, że Wenecja jest awangardą techniki. Powierzył go dwóm zegarmistrzom z Reggio Emilia, ojcu i synowi. Wieżę otwarto 1 lutego 1499 roku.
Tarcza, szeroka na 4,5 metra, pokazuje godziny od I do XXIV, dzień, fazy księżyca i zodiak. W środku jest Ziemia, bo zbudowano ją, gdy rewolucja kopernikańska nie była jeszcze znana. W XVIII wieku renowacja uprościła pierwotną wersję: miała osiem kręgów, a pięć z nich zawierało planety.
Na szczycie są Maurowie, tak nazwani od ciemnego koloru brązu, ale to dwaj pasterze wysokości około dwóch i pół metra. Uderzają w godziny razem, ale nie w tej samej godzinie: stary, z brodą, dwie minuty wcześniej, za czas, który minął. Młody dwie minuty później, za czas, który nadejdzie.
W dni Objawienia Pańskiego i Wniebowstąpienia, o każdej godzinie od 8 do 20, z małych drzwiczek wychodzi procesja Trzech Króli: anioł z trąbką i trzej królowie przechodzą przed Madonną z Dzieciątkiem, kłaniają się i wchodzą drugimi drzwiami. Posągi są drewniane.
Wyżej skrzydlaty lew nie stoi pośrodku: obok stał posąg doży Agostina Barbarigo, który otworzył wieżę. Zniszczono go w 1797 roku, gdy profrancuscy jakobini kazali zburzyć symbole doży i wiele lwów.
Wieża ma cztery piętra: mechanizm zegara i Trzech Króli mieści się w pomieszczeniach od strony placu, a pozostałe służyły za mieszkanie stróża. W środku żeliwne schody kręcone o 72 stopniach.
Dzwon, odlany w 1497 roku, waży wraz z Maurami około 25 ton. W południe i o północy dołączają dwa młoty, których z placu nie widać.
Senat zażądał jej w 1493 roku: nowego zegara, z automatami i misternymi mechanizmami, by pokazać, że Wenecja jest awangardą techniki. Powierzył go dwóm zegarmistrzom z Reggio Emilia, ojcu i synowi. Wieżę otwarto 1 lutego 1499 roku.
Tarcza, szeroka na 4,5 metra, pokazuje godziny od I do XXIV, dzień, fazy księżyca i zodiak. W środku jest Ziemia, bo zbudowano ją, gdy rewolucja kopernikańska nie była jeszcze znana. W XVIII wieku renowacja uprościła pierwotną wersję: miała osiem kręgów, a pięć z nich zawierało planety.
Na szczycie są Maurowie, tak nazwani od ciemnego koloru brązu, ale to dwaj pasterze wysokości około dwóch i pół metra. Uderzają w godziny razem, ale nie w tej samej godzinie: stary, z brodą, dwie minuty wcześniej, za czas, który minął. Młody dwie minuty później, za czas, który nadejdzie.
W dni Objawienia Pańskiego i Wniebowstąpienia, o każdej godzinie od 8 do 20, z małych drzwiczek wychodzi procesja Trzech Króli: anioł z trąbką i trzej królowie przechodzą przed Madonną z Dzieciątkiem, kłaniają się i wchodzą drugimi drzwiami. Posągi są drewniane.
Wyżej skrzydlaty lew nie stoi pośrodku: obok stał posąg doży Agostina Barbarigo, który otworzył wieżę. Zniszczono go w 1797 roku, gdy profrancuscy jakobini kazali zburzyć symbole doży i wiele lwów.
Wieża ma cztery piętra: mechanizm zegara i Trzech Króli mieści się w pomieszczeniach od strony placu, a pozostałe służyły za mieszkanie stróża. W środku żeliwne schody kręcone o 72 stopniach.
Dzwon, odlany w 1497 roku, waży wraz z Maurami około 25 ton. W południe i o północy dołączają dwa młoty, których z placu nie widać.