Opis
Ca' Pesaro to wielki barokowy pałac nad Canal Grande, w dzielnicy Santa Croce. Mieści Galleria internazionale d'arte moderna i Museo d'arte orientale: to miejsce, gdzie w mieście można zobaczyć sztukę z przełomu XIX i XX wieku.
Fasada od strony kanału to ćwiczenie z rzeźby: nad boniowaniem w ostre diamenty i podwójnym wodnym portalem dwa piętra reprezentacyjne z siedmioma arkadami wypełniają się brodatymi głowami, postaciami rzek, potworami, muszlami i putti.
Pałac zlecił bardzo bogaty ród Pesaro, a projekt przypisuje się Baldassarre Longhenie, choć brakuje bezpośrednich dokumentów. Prace trwały od 1652 do 1710 roku. W 1676 roku, z okazji wesela, goście weszli przez dziedziniec: część od strony kanału wciąż była placem budowy.
Longhena zmarł w 1682 roku i budowa na długo stanęła. Ukończył ją w 1710 roku Antonio Gaspari, z drobnymi zmianami fasady i nowymi schodami, przesuniętymi na bok.
W XIX wieku pałac przeszedł na Gradenigo, potem na ojców ormiańskich mechitarystów, a w 1851 roku na Guglielma Bevilacquę. Po jego śmierci odziedziczyła go siostra, księżna Felicita Bevilacqua La Masa.
W testamencie księżna przeznaczyła pałac na rezydencję i galerię dla młodych artystów. Od 1902 roku muzeum i pracownie artystów współistnieją tu razem. Zalążek zbiorów powstał z darowizny księcia Alberta Giovanellego, w pierwszych latach Biennale.
W galerii warto szukać arcydzieł Klimta i Chagalla, prac Kandinsky'ego, Klee, Matisse'a i Moore'a. Trzecie piętro mieści Museo d'arte orientale, w pałacu, który swoimi freskowanymi salami stanowi oprawę dla wszystkiego innego.
Pałac uchodzi za jeden z najważniejszych w Wenecji pod względem rozmiarów i jakości dekoracji, a od strony Rio delle Due Torri ukazuje fasadę zakrzywioną i prostszą, zaprojektowaną później: dynamiczną, w kontraście ze statycznością fasady głównej.
Fasada od strony kanału to ćwiczenie z rzeźby: nad boniowaniem w ostre diamenty i podwójnym wodnym portalem dwa piętra reprezentacyjne z siedmioma arkadami wypełniają się brodatymi głowami, postaciami rzek, potworami, muszlami i putti.
Pałac zlecił bardzo bogaty ród Pesaro, a projekt przypisuje się Baldassarre Longhenie, choć brakuje bezpośrednich dokumentów. Prace trwały od 1652 do 1710 roku. W 1676 roku, z okazji wesela, goście weszli przez dziedziniec: część od strony kanału wciąż była placem budowy.
Longhena zmarł w 1682 roku i budowa na długo stanęła. Ukończył ją w 1710 roku Antonio Gaspari, z drobnymi zmianami fasady i nowymi schodami, przesuniętymi na bok.
W XIX wieku pałac przeszedł na Gradenigo, potem na ojców ormiańskich mechitarystów, a w 1851 roku na Guglielma Bevilacquę. Po jego śmierci odziedziczyła go siostra, księżna Felicita Bevilacqua La Masa.
W testamencie księżna przeznaczyła pałac na rezydencję i galerię dla młodych artystów. Od 1902 roku muzeum i pracownie artystów współistnieją tu razem. Zalążek zbiorów powstał z darowizny księcia Alberta Giovanellego, w pierwszych latach Biennale.
W galerii warto szukać arcydzieł Klimta i Chagalla, prac Kandinsky'ego, Klee, Matisse'a i Moore'a. Trzecie piętro mieści Museo d'arte orientale, w pałacu, który swoimi freskowanymi salami stanowi oprawę dla wszystkiego innego.
Pałac uchodzi za jeden z najważniejszych w Wenecji pod względem rozmiarów i jakości dekoracji, a od strony Rio delle Due Torri ukazuje fasadę zakrzywioną i prostszą, zaprojektowaną później: dynamiczną, w kontraście ze statycznością fasady głównej.