Opis
Ca' Rezzonico to jeden z najsłynniejszych pałaców Wenecji: nad Canal Grande, w dzielnicy Dorsoduro, od 1936 roku mieści Muzeum Weneckiego Settecenta. Obrazy i meble są ustawione jak w domu, a dwupiętrowa sala balowa sama warta jest wizyty.
Historia zaczyna się od pałacu, który został niedokończony. Zaprojektował go Baldassare Longhena dla rodziny Bon, której jednak zabrakło pieniędzy. Po śmierci architekta w 1682 roku były tylko fasada od strony Canal Grande i pierwsze piętro nakryte belkami.
W 1751 roku kupili go Rezzonico, przybyli znad jeziora Como. Giorgio Massari skończył go w kilka lat, tworząc reprezentacyjne schody, wodne schody, atrium i salę balową, powstałą przez usunięcie stropu.
Kilka lat później jeden z Rezzonico, Carlo, wstąpił na tron Piotrowy jako Klemens XIII. Rodzina wymarła w 1810 roku, a pałac ogołocono z wyposażenia.
W środku warto szukać fresków Giambattisty Tiepola i innych dekoratorów XVIII wieku, jak Crosato, Visconti, Guarana i Diziani. Obrazy Canaletta, Guardiego, Pietra Longhiego i Tintoretta są rozwieszone w salach jak elementy wystroju.
Są też terakotowe szkice Giovanniego Marii Morlaitera, Pinacoteca Egidio Martini i Kolekcja Mestrovich. Na trzecim piętrze znajduje się dawna apteka Ai Do San Marchi.
Pałac gościł znamienitych lokatorów. W 1888 roku kupił go Robert Barrett Browning, syn angielskich poetów Roberta i Elizabeth Barrett Browning, który odnowił go za pieniądze amerykańskiej żony. Jego ojciec Robert zmarł tu rok później, na mezaninie, 12 grudnia 1889 roku.
W 1906 roku sprzedał go sam Robert Barrett Browning, ignorując ofertę cesarza niemieckiego Wilhelma II, a w 1926 roku mieszkał tu przez rok kompozytor Cole Porter. Od 1935 roku należy do miasta Wenecja. Fasada, bardzo krytykowana przez Johna Ruskina, narzuca się rozmiarem i monumentalnością.
Historia zaczyna się od pałacu, który został niedokończony. Zaprojektował go Baldassare Longhena dla rodziny Bon, której jednak zabrakło pieniędzy. Po śmierci architekta w 1682 roku były tylko fasada od strony Canal Grande i pierwsze piętro nakryte belkami.
W 1751 roku kupili go Rezzonico, przybyli znad jeziora Como. Giorgio Massari skończył go w kilka lat, tworząc reprezentacyjne schody, wodne schody, atrium i salę balową, powstałą przez usunięcie stropu.
Kilka lat później jeden z Rezzonico, Carlo, wstąpił na tron Piotrowy jako Klemens XIII. Rodzina wymarła w 1810 roku, a pałac ogołocono z wyposażenia.
W środku warto szukać fresków Giambattisty Tiepola i innych dekoratorów XVIII wieku, jak Crosato, Visconti, Guarana i Diziani. Obrazy Canaletta, Guardiego, Pietra Longhiego i Tintoretta są rozwieszone w salach jak elementy wystroju.
Są też terakotowe szkice Giovanniego Marii Morlaitera, Pinacoteca Egidio Martini i Kolekcja Mestrovich. Na trzecim piętrze znajduje się dawna apteka Ai Do San Marchi.
Pałac gościł znamienitych lokatorów. W 1888 roku kupił go Robert Barrett Browning, syn angielskich poetów Roberta i Elizabeth Barrett Browning, który odnowił go za pieniądze amerykańskiej żony. Jego ojciec Robert zmarł tu rok później, na mezaninie, 12 grudnia 1889 roku.
W 1906 roku sprzedał go sam Robert Barrett Browning, ignorując ofertę cesarza niemieckiego Wilhelma II, a w 1926 roku mieszkał tu przez rok kompozytor Cole Porter. Od 1935 roku należy do miasta Wenecja. Fasada, bardzo krytykowana przez Johna Ruskina, narzuca się rozmiarem i monumentalnością.