Opis
Gran Teatro La Fenice, w dzielnicy San Marco, przy Campo San Fantin, to główny teatr operowy Wenecji. Nazwa pochodzi od mitycznego ptaka, który odradza się z popiołów, a teatr potraktował ją poważnie: został zniszczony dwa razy i dwa razy odbudowany.
Powstał w XVIII wieku z historii szlachciców, którzy zostali bez teatru. Towarzystwo właścicieli lóż straciło Teatro San Benedetto i postanowiło zbudować nowy, większy: nazwało go Fenice, by symbolizował jego odrodzenie.
W środku sercem teatru jest sala: pięć kondygnacji lóż, cała w stiukach i złoceniach, z dekoracjami z papier-mâché i drewna odtworzonymi na podstawie fotografii. Starannie dobrane drewno służy także akustyce. To rekonstrukcja filologiczna, wykonana po ostatnim pożarze na wzór dziewiętnastowiecznej sali.
Sale Apollinee to pomieszczenia reprezentacyjne, które ocalały z pierwszego pożaru: należą do najstarszych części teatru. Największa z nich, Sala Grande, ma trzy okna pośrodku fasady od strony campo.
Za kulisami najmocniejszym śladem odbudowy jest Sala Rossi, ze sceną odtwarzającą fragment Bazyliki Palladiańskiej w Vicenzy. Na poddaszu, pod wielkimi drewnianymi wiązarami, jest sala wystawowa; jest też stała wystawa o Marii Callas i jej weneckich latach.
Koncert Noworoczny to stały punkt każdego roku. Program zawsze kończy się „Va’ pensiero” i toastem z „Traviaty”.
Otwarcie odbyło się w 1792 roku, według projektu Giannantonia Selvy, zwycięzcy konkursu otwartego także dla architektów z zagranicy. Lóż było 174, wszystkie jednakowe, jak przystało na teatr republikański.
Kilka lat później Republika upadła, a w 1807 roku sala przybrała srebro i błękit, by ugościć Napoleona. Brakowało loży królewskiej: zbudowano tymczasową, potem stałą. Cesarską zniesiono w 1848 roku, a Austriacy odbudowali ją rok później.
Pierwszy pożar, w 1836 roku, wybuchł prawdopodobnie od pieca. Teatr odbudowano w rok, a w XIX wieku odbywały się tu prapremiery oper Rossiniego, Belliniego i Donizettiego. Verdi wystawił w Fenice, w prapremierze, Rigoletta i Traviatę.
W XX wieku teatr nie poprzestał na repertuarze: gościł światowe prapremiery oper Strawińskiego, Brittena i Prokofiewa, a także Luigiego Nona i Bruna Maderny, oraz festiwal muzyki współczesnej.
Drugi pożar, 29 stycznia 1996 roku, był podpaleniem: dwaj elektrycy, spóźnieni z robotami, wzniecili niewielki ogień, by uniknąć kary umownej. Teatr został zniszczony.
W czasie robót sezon operowy przeniósł się do Palafenice, tymczasowej budowli na Tronchetto, i do Teatro Malibran.
Odbudowano go „takim, jaki był, tam, gdzie był”, według projektu Aldo Rossiego, a w grudniu 2003 roku Riccardo Muti poprowadził koncert na otwarcie.
Koniecznie zobacz
• Salę.
• Sale Apollinee.
• Koncert Noworoczny.
Czy wiesz, że…?
• Jeden ze sprawców pożaru z 1996 roku uciekł i został schwytany po latach na granicy Meksyku z Belize.
• Konkurs z 1789 roku wymagał wejścia od strony wody, dość szerokiego dla gondoli.
Powstał w XVIII wieku z historii szlachciców, którzy zostali bez teatru. Towarzystwo właścicieli lóż straciło Teatro San Benedetto i postanowiło zbudować nowy, większy: nazwało go Fenice, by symbolizował jego odrodzenie.
W środku sercem teatru jest sala: pięć kondygnacji lóż, cała w stiukach i złoceniach, z dekoracjami z papier-mâché i drewna odtworzonymi na podstawie fotografii. Starannie dobrane drewno służy także akustyce. To rekonstrukcja filologiczna, wykonana po ostatnim pożarze na wzór dziewiętnastowiecznej sali.
Sale Apollinee to pomieszczenia reprezentacyjne, które ocalały z pierwszego pożaru: należą do najstarszych części teatru. Największa z nich, Sala Grande, ma trzy okna pośrodku fasady od strony campo.
Za kulisami najmocniejszym śladem odbudowy jest Sala Rossi, ze sceną odtwarzającą fragment Bazyliki Palladiańskiej w Vicenzy. Na poddaszu, pod wielkimi drewnianymi wiązarami, jest sala wystawowa; jest też stała wystawa o Marii Callas i jej weneckich latach.
Koncert Noworoczny to stały punkt każdego roku. Program zawsze kończy się „Va’ pensiero” i toastem z „Traviaty”.
Otwarcie odbyło się w 1792 roku, według projektu Giannantonia Selvy, zwycięzcy konkursu otwartego także dla architektów z zagranicy. Lóż było 174, wszystkie jednakowe, jak przystało na teatr republikański.
Kilka lat później Republika upadła, a w 1807 roku sala przybrała srebro i błękit, by ugościć Napoleona. Brakowało loży królewskiej: zbudowano tymczasową, potem stałą. Cesarską zniesiono w 1848 roku, a Austriacy odbudowali ją rok później.
Pierwszy pożar, w 1836 roku, wybuchł prawdopodobnie od pieca. Teatr odbudowano w rok, a w XIX wieku odbywały się tu prapremiery oper Rossiniego, Belliniego i Donizettiego. Verdi wystawił w Fenice, w prapremierze, Rigoletta i Traviatę.
W XX wieku teatr nie poprzestał na repertuarze: gościł światowe prapremiery oper Strawińskiego, Brittena i Prokofiewa, a także Luigiego Nona i Bruna Maderny, oraz festiwal muzyki współczesnej.
Drugi pożar, 29 stycznia 1996 roku, był podpaleniem: dwaj elektrycy, spóźnieni z robotami, wzniecili niewielki ogień, by uniknąć kary umownej. Teatr został zniszczony.
W czasie robót sezon operowy przeniósł się do Palafenice, tymczasowej budowli na Tronchetto, i do Teatro Malibran.
Odbudowano go „takim, jaki był, tam, gdzie był”, według projektu Aldo Rossiego, a w grudniu 2003 roku Riccardo Muti poprowadził koncert na otwarcie.
Koniecznie zobacz
• Salę.
• Sale Apollinee.
• Koncert Noworoczny.
Czy wiesz, że…?
• Jeden ze sprawców pożaru z 1996 roku uciekł i został schwytany po latach na granicy Meksyku z Belize.
• Konkurs z 1789 roku wymagał wejścia od strony wody, dość szerokiego dla gondoli.