Opis
Ponte dell'Accademia to jeden z czterech mostów nad Canal Grande, położony najdalej na południu. Jest drewniany, z jednym łukiem o długości 48 metrów, i łączy campo San Vidal z brzegiem Gallerie dell'Accademia w Dorsoduro.
Z mostu patrzysz na Canal Grande z historycznymi pałacami na obu brzegach. To wygodne przejście między sestierami San Marco i Dorsoduro i most wyłącznie dla pieszych, w mieście, gdzie ulicą jest woda. Ma 48 metrów od brzegu do brzegu i przechodzi nad kanałem jednym przęsłem, bez filarów w wodzie.
Na jednym końcu stoi kościół San Vidal. Na drugim dawny kościół Santa Maria della Carità, dziś siedziba Gallerie dell'Accademia, muzeum, od którego most wziął nazwę.
Drewno okrywa dziś stalową konstrukcję nośną, odnowioną w latach 1984–1986. Most poddano ponownej renowacji w latach 2017–2018.
Miał być mostem tymczasowym, zbudowanym w 37 dni w 1933 roku w oczekiwaniu na prawdziwy, kamienny. Kamienny most nigdy nie powstał, a drewniany w pewnym sensie wciąż stoi nad Canal Grande.
Przez wieki w Wenecji był tylko jeden sposób na pieszą przeprawę przez kanał: Most Rialto. Potem, za Austriaków, miasto uznało, że potrzeba jeszcze dwóch, jednego przy dworcu i jednego tutaj.
W 1854 roku angielski inżynier Alfred Neville zbudował żelazny most z opłatą, Ponte della Carità. Wenecjanom wcale się nie spodobał: zbyt przemysłowy i zbyt niski dla łodzi.
W 1933 roku Eugenio Miozzi zastąpił go wielkim drewnianym łukiem, wówczas największym drewnianym mostem łukowym w Europie. Kamienny projekt Torresa i Bisazzy, zwycięzca konkursu, został w szufladzie: prowizorium stało się na zawsze.
Z mostu patrzysz na Canal Grande z historycznymi pałacami na obu brzegach. To wygodne przejście między sestierami San Marco i Dorsoduro i most wyłącznie dla pieszych, w mieście, gdzie ulicą jest woda. Ma 48 metrów od brzegu do brzegu i przechodzi nad kanałem jednym przęsłem, bez filarów w wodzie.
Na jednym końcu stoi kościół San Vidal. Na drugim dawny kościół Santa Maria della Carità, dziś siedziba Gallerie dell'Accademia, muzeum, od którego most wziął nazwę.
Drewno okrywa dziś stalową konstrukcję nośną, odnowioną w latach 1984–1986. Most poddano ponownej renowacji w latach 2017–2018.
Miał być mostem tymczasowym, zbudowanym w 37 dni w 1933 roku w oczekiwaniu na prawdziwy, kamienny. Kamienny most nigdy nie powstał, a drewniany w pewnym sensie wciąż stoi nad Canal Grande.
Przez wieki w Wenecji był tylko jeden sposób na pieszą przeprawę przez kanał: Most Rialto. Potem, za Austriaków, miasto uznało, że potrzeba jeszcze dwóch, jednego przy dworcu i jednego tutaj.
W 1854 roku angielski inżynier Alfred Neville zbudował żelazny most z opłatą, Ponte della Carità. Wenecjanom wcale się nie spodobał: zbyt przemysłowy i zbyt niski dla łodzi.
W 1933 roku Eugenio Miozzi zastąpił go wielkim drewnianym łukiem, wówczas największym drewnianym mostem łukowym w Europie. Kamienny projekt Torresa i Bisazzy, zwycięzca konkursu, został w szufladzie: prowizorium stało się na zawsze.