Opis
Murano to wyspa szkła: siedem wysepek połączonych mostami, na północny wschód od Wenecji, gdzie od końca XIII wieku wytwarza się szkło, które rozsławiło lagunę na cały świat. Dopływa tu kilka linii vaporetto, z Piazzale Roma, z San Zaccaria i z Fondamente Nove.
Przypomina małą Wenecję, z własnym Canal Grande, mostami i gotyckimi pałacami. Ale sercem wyspy są piece hutnicze, które nigdy nie wygasły: szkło z Murano wciąż powstaje tutaj, od kryształu po wielkie żyrandole.
Mistrz dmucha w długą metalową rurę i nadaje kształt rozżarzonemu szkłu, a pomagają mu dwaj asystenci, servente i serventino, z łopatkami i szczypcami. Znak „Vetro Artistico Murano” odróżnia wyroby naprawdę wykonane na wyspie.
Muzeum Szkła, w gotyckim Palazzo Giustinian, dawnej rezydencji biskupów Torcello, opowiada o sztuce szklarskiej od dawnych wieków po XX wiek. Wśród najbardziej efektownych eksponatów jest żyrandol o sześćdziesięciu ramionach, dzieło Lorenza Santiego i Giovanniego Fugi.
Niedaleko stoi bazylika Santi Maria e Donato, powstała prawdopodobnie w VII wieku i poświęcona także świętemu Donatowi, gdy w 1125 roku przybyły jego relikwie. W apsydzie jest mozaikowa Madonna Orantka z XII wieku, a na podłodze mozaikowa posadzka z tej samej epoki co ta z San Marco.
Nad Rio dei Vetrai wznosi się San Pietro Martire, odbudowany w 1511 roku: kryje dwa obrazy Giovanniego Belliniego i wielkie szklane żyrandole, jak przystało na tę wyspę. Nie pomiń też latarni morskiej z istryjskiego kamienia, na końcu Viale Garibaldi.
Piece trafiły tu na mocy dekretu. Pod koniec XIII wieku Republika Wenecka nakazała przenieść huty szkła z Wenecji na Murano: w mieście prawie w całości drewnianym spowodowały już zbyt wiele pożarów.
Był jednak i drugi powód. Republika chciała mieć pod kontrolą sztukę, która ją rozsławiła: mistrzowie szklarscy musieli mieszkać na wyspie i nie mogli jej opuścić bez specjalnego pozwolenia. W zamian byli jedynymi nieszlachcicami, którzy mogli poślubiać córki patrycjuszy.
Wielu mimo to uciekało, zabierając sekrety za granicę. We Francji królewska manufaktura luster poznała technikę dzięki prawdziwej akcji szpiegowskiej, zorganizowanej przez ministra Colberta.
Murano miało przez długi czas własnego podestę, własną Wielką Radę, a nawet własną monetę, osellę. Było autonomiczną gminą do 1923 roku, kiedy to weszło w skład gminy Wenecja razem z Burano.
Koniecznie zobacz
• Muzeum Szkła.
• Bazylikę Santi Maria e Donato.
• San Pietro Martire.
• Piece hutnicze.
Czy wiesz, że…?
• „Piemoncki” mangan, jedna z tajemnic weneckiego kryształu, w rzeczywistości pochodził z kopalni w Dolinie Aosty.
• Przed Napoleonem na wyspie było osiemnaście kościołów i klasztorów: dziś działają trzy.
Przypomina małą Wenecję, z własnym Canal Grande, mostami i gotyckimi pałacami. Ale sercem wyspy są piece hutnicze, które nigdy nie wygasły: szkło z Murano wciąż powstaje tutaj, od kryształu po wielkie żyrandole.
Mistrz dmucha w długą metalową rurę i nadaje kształt rozżarzonemu szkłu, a pomagają mu dwaj asystenci, servente i serventino, z łopatkami i szczypcami. Znak „Vetro Artistico Murano” odróżnia wyroby naprawdę wykonane na wyspie.
Muzeum Szkła, w gotyckim Palazzo Giustinian, dawnej rezydencji biskupów Torcello, opowiada o sztuce szklarskiej od dawnych wieków po XX wiek. Wśród najbardziej efektownych eksponatów jest żyrandol o sześćdziesięciu ramionach, dzieło Lorenza Santiego i Giovanniego Fugi.
Niedaleko stoi bazylika Santi Maria e Donato, powstała prawdopodobnie w VII wieku i poświęcona także świętemu Donatowi, gdy w 1125 roku przybyły jego relikwie. W apsydzie jest mozaikowa Madonna Orantka z XII wieku, a na podłodze mozaikowa posadzka z tej samej epoki co ta z San Marco.
Nad Rio dei Vetrai wznosi się San Pietro Martire, odbudowany w 1511 roku: kryje dwa obrazy Giovanniego Belliniego i wielkie szklane żyrandole, jak przystało na tę wyspę. Nie pomiń też latarni morskiej z istryjskiego kamienia, na końcu Viale Garibaldi.
Piece trafiły tu na mocy dekretu. Pod koniec XIII wieku Republika Wenecka nakazała przenieść huty szkła z Wenecji na Murano: w mieście prawie w całości drewnianym spowodowały już zbyt wiele pożarów.
Był jednak i drugi powód. Republika chciała mieć pod kontrolą sztukę, która ją rozsławiła: mistrzowie szklarscy musieli mieszkać na wyspie i nie mogli jej opuścić bez specjalnego pozwolenia. W zamian byli jedynymi nieszlachcicami, którzy mogli poślubiać córki patrycjuszy.
Wielu mimo to uciekało, zabierając sekrety za granicę. We Francji królewska manufaktura luster poznała technikę dzięki prawdziwej akcji szpiegowskiej, zorganizowanej przez ministra Colberta.
Murano miało przez długi czas własnego podestę, własną Wielką Radę, a nawet własną monetę, osellę. Było autonomiczną gminą do 1923 roku, kiedy to weszło w skład gminy Wenecja razem z Burano.
Koniecznie zobacz
• Muzeum Szkła.
• Bazylikę Santi Maria e Donato.
• San Pietro Martire.
• Piece hutnicze.
Czy wiesz, że…?
• „Piemoncki” mangan, jedna z tajemnic weneckiego kryształu, w rzeczywistości pochodził z kopalni w Dolinie Aosty.
• Przed Napoleonem na wyspie było osiemnaście kościołów i klasztorów: dziś działają trzy.